555

หยุด

ลมหายใจ

เรื่องเดียว

เจ้าหญิง

ห่างไกลเหลือเกิน

คอย

ใกล้ไป

ต่างคน

ทำร้าย

ไม่จำเป็น

ไม่มี

โอ๊ย!!
มากมายก่ายกองพิมพ์ไม่ไหว

เมื่อความรักมาเรามักจะมองไม่เห็น
...แต่...
เราจะเห็นเมื่อความรักจากไปแล้ว


365วันของคำว่าความรัก

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมหน้าต่าง
เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉาดินแตกระแหง
แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น
เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร
...วันที่1
เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่…รอคอยวันที่มันเติบโต
เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วขึ้นจึงรดน้ำจนล้นกระถาง
...วันที่2
เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก็มีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น
เด็กหญิงเอาปลาทองมาใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบแล้วเฝ้าดู
...วันที่3
เธอเปิดเตาอบออกดูและเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น
มันมองมาที่เธอและเดินตามเธออยู่ตลอดเวลา
เด็กหญิงคิดว่าควรใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง
และ...รอ
...วันที่4
มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด
เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่
แต่ระวันเด็กผู้หญิงเฝ้าดูว่าจะมีอะไรออกมาจากเมล็ดอีก
เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด
…วันที่30
เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำดูแลต้นไม้
เธอไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชเหมือนก่อน
ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง
ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก
...วันที่180
ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ
ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กผู้หญิงเจอมัน
เธอเศร้าและเสียใจอย่างมาก
...วันที่250
เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ
เธอมีความหวังว่าจะได้พบเจอสิ่งประหลาดเหมืนที่เคยเป็น
...วันที่251
เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้า
เธอรอด้วยใจที่เบิกบานและมีความหวัง
...วันที่252
เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้
มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองอยู่ในโหลใกล้ๆ
...วันที่300
การดูแลเอาใจใส่ทำให้ต้นไม้กลับเขียวชอุ่มขึ้นอีกครั้ง
และที่ประหลาดใจคือเมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ
เด็กหญิงตื่นเต้นและดีใจกว่าทุกครั้ง
...วันที่340
เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวทุกเวลาที่ว่าง
เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยลืมไปสนิทว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป
เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นอะไรต่อไป
เธอทะนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด
...วันที่365
เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้ว
ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป!!!
..แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้
เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ
เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย.....
++คุณรู้หรือยังว่าดอกไม้สีขาวรูปหัวใจกลายเป็นอะไร++
เด็กหญิงใช้เวลา 1 ปีในการเรียนรู้เรื่องความรักเธอเรียนรู้ว่า
>เมื่อเธอรดน้ำมากๆไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโตเร็วมันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง
>การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป
>การรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่นานเข้าจะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่าย
>ถึงเรายอมรับที่จะสูญเสียแต่ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้
>ไม่มีคำว่าสายสำหรับความรัก เราเริ่มต้นได้เสมอ
>การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
คุณล่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในความรัก
ความรักไม่มีข้อปฏิบัติที่ตายตัว
แต่ละคนจึงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเองตามวิธีที่แตกต่างกัน